روایت عمود ۵۰ 

به گزارش نوید شاهد بوشهر؛ گرمای مسیر، از همان ساعت‌های نخست روز، خودش را به زائران نشان می‌دهد. آفتاب بر جاده نجف تا کربلا نشسته و قدم‌ها، آرام، اما پیوسته، رو به حرم حضرت سیدالشهدا (ع) حرکت می‌کنند. در میان این مسیر طولانی، عمود ۵۰ برای بسیاری از زائران، ایستگاهی کوتاه برای نفس تازه کردن است.

اینجا موکب «شهدای بخش دلوار استان بوشهر» برپاست، موکبی که نام شهدا را بر سردر خود دارد و با همان نیت آشنا، به زائران اربعین خدمت می‌کند. چند نفر از خادمان، بطری‌های آب خنک و لیوان‌های شربت را آماده کرده‌اند، زائران از راه می‌رسند، جرعه‌ای می‌نوشند، خستگی راه را برای لحظاتی کنار می‌گذارند و دوباره راهی مسیر کربلا می‌شوند.

جمعیت، پیوسته در رفت‌وآمد است، پیرمردی که عصا به دست دارد، خانواده‌ای که کودکانشان را همراه آورده‌اند، جوانانی که کوله‌ها را بر دوش گرفته‌اند و زائرانی از شهر‌ها و کشور‌هایی مختلف که مقصد همه‌شان یکی است. کنار موکب شهدای دلوار، زبان‌ها متفاوت است، اما سلام‌ها، لبخند‌ها و نگاه‌ها یک معنا را روایت می‌کنند: محبت حسین (ع).

خادمان موکب بی‌تکلف میان زائران می‌چرخند و آب و شربت تعارف می‌کنند، خدمت در اینجا شکل پیچیده‌ای ندارد، یک لیوان شربت خنک در گرمای راه، یک خوش آمد گویی صمیمی و دعایی کوتاه برای رسیدن به کربلا. اما همین سادگی، بخشی از زیبایی اربعین است، جایی که هر کس به اندازه توانش، سهمی از میزبانی زائران اباعبدالله (ع) بر عهده می‌گیرد.

نام شهدای بخش دلوار بر این موکب، یادآور مردمانی است که فرهنگ ایستادگی و خدمت را از شهدا آموخته‌اند. موکب داران بوشهری در عمود ۵۰، با دل‌هایی گرم و دست‌هایی گشاده، تلاش می‌کنند گرمای مسیر را برای زائران قابل تحمل‌تر کنند تا قدم‌های عاشقان حسین (ع)، با آرامش بیشتری به سمت کربلا ادامه پیدا کند.

اربعین، روایت همین صحنه‌هاست، روایت راهی که در آن خستگی با یک جرعه آب، مهربانی با یک لبخند و دلتنگی با نام حسین (ع) رنگ دیگری می‌گیرد. موکب شهدای بخش دلوار نیز در این مسیر، گوشه‌ای کوچک از این میزبانی بزرگ را بر عهده گرفته است.